Today is a somewhat special day…

Today I am my birthyear… Cryptical, huh?

Please help yourself!





A piece of cake along with it? Make your choice!





Or in need of something stronger?

Thir(s)ty? Jackie*? Dive? and for “Her”: this or rather that?
Or all prefer rather something like this?
Anyhow (incl. people not mentioned): Just order below!

Cheers!!!

Tja, lang geleden dat laatste logje. Waarschijnlijk zal het ook nog wel ff duren voor ik de zaken hier weer oppik. Daarom leek het me wel aardig een soort bord te plaatsen, waar iedereen die publiekelijk iets aan me kwijt wil, zich uit kan leven…

Geen gezoek meer onder de vorige postjes, waar men nou ‘s iets zal neerzetten, maar gewoon een rubriekje, dat altijd via een link in het linker menu (onder “WELKOM”) bereikbaar is/zal zijn. Dus bezoek(st)ers, leef u uit!!

Met het verloop van de tijd worden dingen vaak zó gewoon, dat je het bijzondere eraan pas weer waardeert, als het er plotseling niet meer is.
Daaraan moest ik denken, toen ik eergisteren plotseling las, dat iemand die ik bijna vanaf haar eerste logs heb gevolgd, ermee ging stoppen. En hoewel ik haar beweegredenen maar al te goed begrijp, deed die mededeling toch een beetje pijn. Er was iets in haar manier van schrijven en wijze van antwoorden wat me bijzonder aansprak, toen ik voor het eerst op haar log stuitte, en een eerste mailcontact bevestigde die indruk alleen maar. Al gauw schakelden we over op dat andere medium, en dat werd het begin van een, in mijn ogen althans, virtuele vriendschap. Sinds dat eerste virtuele contact hebben we heel wat gesprekken gevoerd, veelal hilarische, over niets gaand eigenlijk, maar ook intiemere, over persoonlijke dingen, waarbij de kleenexbox in "overdrachtelijke" zin niet ongebruikt bleef. Wederzijds werden schouderklopjes uitgedeeld en harten onder de riem gestoken. Complotjes werden gesmeed en andere "Unfug getrieben". Schertsend begon ik haar "Angel" te noemen, wat onder andere zijn oorsprong vond in onze hilarische conversaties en haar "onzichtbaarheid". En ooit overwoog ik een log te wijden aan het verschijnsel "Engeltjes", waarmee ik mij volgens haar onsterfelijk belachelijk zou maken. Het is er niet meer van gekomen (guess, why…).
Het log leek daarmee een beetje op een tweede plaats te komen, maar niet echt, want vaak vormde het de aanleiding voor een gesprek later. En nu dus de aankondiging dat ze er mee gaat stoppen. Het is daarom niet alleen om haar droge kijk op en humoristische verwoording van haar "geworstel in dit ondermaanse", dat ik dat jammer vind. Maar begrijpen doe ik het. Het voelt een beetje aan als een afsluiting van een periode. Ik weet wel, dat we via dat andere venstertje wel contact zullen blijven houden, maar, hoewel ze niet dagelijks logde, een vaste stop iedere dag in weblogland zal voor mij verdwijnen. Dat wordt ff wennen. Afkicken heet zoiets geloof ik. En afkicken doet vaak van "Au".
Daarom, Angel, als je dit leest, bedankt voor de kijkjes in je leven. Kort, bondig, to the point waren ze, soms ontroerend, meestal vol humor en zelfspot. Kleine juweeltjes waren het. Ik heb ervan genoten en zal ze missen.
Sterkte met je plannen. Máák er wat van.
Wellicht een idee, dat navolging door mij verdient.
Ennuh, tot "ziens" in dat andere venstertje. Je weet me te vinden, hoop ik.

Zo. Heb ik toch een log over "Engeltjes" geschreven.
En mezelf onsterfelijk belachelijk gemaakt.
Voor de zekerheid heb ik maar een "bakkie" klaar gezet.
\____/
Maak er vooral gebruik van!
Seeya!!

Aan de oevers van rivier de Marne (1938) © Henri Cartier-Bresson

Nah, het heeft wat soebatten gekost, maar uiteindelijk heb ik me laten verleiden tot het uittrekken van m’n virtuele jasje in ruil voor de REAL ME. Laat ik nou altijd gedacht hebben, dat Internet uitgevonden was om mensen het onnodige reizen om de aardkloot te besparen, sinds dinsdag j.l. weet ik beter: MSN, foto’s, webcammetjes noch audioverbindingen kunnen de Real Li"f/v"e Experience vervangen (niet, dat ik dat eigenlijk niet wist natuurlijk).
Het was zeker geen "blind date", elf maanden lang hadden we al heel wat "afgeleuterd" (zij het met onderbrekingen) en virtueel "beleefd" met elkaar, maar omdat de aard van het contact voornamelijk tekstueel was, vond er onvermijdelijk de nodige beeldvorming plaats, dus het was misschien zo gek nog niet, die beeldvorming d.m.v. een confrontatie IRL te corrigeren.
We hadden nogal wat uurtjes stuk te slaan, en daarom leek me het aardig het aangename met iets nuttigs te combineren. Nu is er in Ons Dorpske heel wat te beleven op een doordeweekse dag, dus het was efkes zoeken naar een passend iets. Het werd een overzichtstentoonstelling van de fotograaf Henri Cartier-Bresson, een van de fotografen van het beroemde Magnum collectief. Mijn keuze bleek bij voorbaat een schot in de roos, m’n "logdate" bleek een fan.
Nu ben ik geen uitgesproken ochtendmens, de nacht ervoor was het toch weer laat geworden, ik kom slechts langzaam op gang, dus dat werd "racen" tegen de klok, maar ergens omstreeks het afgesproken tijdstip was ik op de afgesproken plek. Natuurlijk had ik buiten de Noord-Zuid brekerij gerekend, die ons Dorpske teistert en nog jaren zal teisteren, hetgeen het mij vertrouwde aanzicht van het station plotsklaps een heel ander aanzien gaf. Maar ondanks deze tegenslag hebben we elkaar gevonden en dat zonder GSM!! (van mijn kant dan).
De eerste stop op de "trip around town" betrof een Grand Café voor de "brood"nodige versterking van de innerlijke mens en het nodige acclimatiseren. Maar ijs hoefde er eigenlijk niet gebroken te worden. En voorzover dat er was, werd dat wel gebroken door de gezamenlijke hilariteit om de verzinselen van ‘s lands horeca (hoe eet je een broodje met mes en vork op je eerste date?).
Vervolgens ging het richting Keizersgracht, alwaar de overzichtstentoonstelling van C.-B. te bezichtigen was in het prachtige pand van het FOAM (vooral van binnen). Het is een spectaculaire doorsnee van het werk van Cartier-Bresson, uiteraard niet uitputtend en toch eigenlijk best wel veel. Foto’s in zwart-wit, van alle uithoeken van de wereld, soms in tijden van crises geschoten, geen "mooie" plaatjes, maar vaak meer de zelfkant of de grauwheid van het bestaan tonend, en dat met prachtig gevonden beelduitsnedes, en schitterende schaduwwerkingen. Opvallend was, hoe het leven op sommige plekken stilgestaan leek te hebben over een periode van plusminus dertig jaar (1933-1963), dit uiteraard versterkt door het zwart-wit effect. Eigenlijk tegen mijn verwachting in, was het er knap druk (ff vergeten, dat het nog voor vele mensen vakantie was) en de indrukken teveel voor een uurtje er doorheen wandelen.
De laatste stop betrof een bruin café in hartje Jordaan, hetgeen voor m’n "logdate" eveneens een "trip down memory lane" was. Onder het genot van wat hartverster-kertjes namen we nog eens de indrukken van de tentoonstelling door en al wat er daarop vrij associërend naar bovenkwam, waarbij uiteraard wat lacherig ons "log- en msn-verleden" niet vergeten werd. Voor we het goed en wel in de gaten hadden, was het al weer tijd, de middag was voorbijgevlogen. Ik bracht m’n "date" naar een punt in town, waar ze het verder wel alleen uit kon vinden, en we namen hartelijk afscheid, niet na elkaar gezegd te hebben dat het voor herhaling vatbaar was.
U begrijpt, ik ben "om", alhoewel een weblogparty me nog iets te ver gaat… Thanx P*, voor het fêteren, en een keigezellige middag!
Gôh, ga ik toch nog een leven krijgen…

Voor de geïnteresseerden: De overzichtstentoonstelling van Henri Cartier-Bresson is nog tot en met 2 april 2006 te zien. Details vind je hier.
En hier zijn de meeste van de tentoongestelde werken ook te bekijken.

Gisteravond keek ik even in m’n stats, en daarbij viel me iets op. Het vormde de aanleiding om even verder te zoeken in mijn stats-database. Dat leidde tot het volgende resultaat:

Vanwaar al deze ophef, zult u denken? Niks bijzonders toch?
Nope, inderdaad, niks bijzonders, ware het niet, dat ik nooit iets ontvangen heb.
Het leidt bij mij tot allerlei wilde speculaties.
Ik probeer me de persoon voor te stellen, turend naar het lege mailformulier.
Misschien is het zelfs wel niet leeg, en staat er een heel verhaal op.
Maar toch, nee, toch maar niet die knop ingedrukt van versturen!
Kennelijk wil iemands iets aan me kwijt.
Het blijft doorzeuren, maar het lukt niet om het kwijt te raken.
Is het een hij of een zij?
En vanwaar die drempel om op die knop te drukken?
Is het toch niet zo belangrijk?
Het aantal keren terugkomen doet anders vermoeden!
Ik heb m’n mailformulier maar ff voor de zekerheid getest.
Het doet het toch écht.
Shit, ik ben toch sóów damned curious!!!
Come on, just DO it! Press that button!!!

[vervolg op De Toren van Babel (1)] Eerder had ik het over het "unheimische" gevoel, dat opgeroepen zou kunnen worden bij autochtonen, wanneer medelanders zich met elkaar verstaan in een taal, die door die autochtonen niet begrepen wordt. Het draagt m.i. bij aan de Wij-Zij-divide en draagt niet bij aan het wederzijdse begrip en de onderlinge verstandhouding. Uiteraard volgt het wederzijds onbegrip niet alleen de allochtone-autochtone scheidslijn. Ook in ons autochtone Nederlandje kennen we "streektalen", die in andere delen van het land "minder goed" begrepen worden. Maar gelukkig hebben we het ABN, als overkoepelende taal, waarin we ons voor elkaar verstaanbaar kunnen maken. Dat dit aloude ABN in sommige delen van de wereld nog andere connotaties kan hebben dan de mij bekende, werd me duidelijk sinds het via Internet gemakkelijker geworden is sociale betrekkingen aan te knopen met onze Zuiderburen. Sindsdien is het mij helder, dat ik dáár uitdrukkingen als "ik moet nodig poepen" beter achterwege kan laten, en bij een Vlaamse oberesse informeren naar de mosselen bezorgt me al bij voorbaat een rooie kop. Vlamingen zijn leuk hoor, maar volgens mij is hier sprake van een Vlaams complot om "den Hollander" te ontmaskeren (voorzover we daar zelf al niet voor zorgen) danwel een hak te zetten. Zo voegde mijn Vlaamse gesprekspartner mij aan het einde van een conversatie eens het woord "strandjeanet" toe. Dit woord was mij geheel vreemd, ik had aanvankelijk zelfs problemen het te ontrafelen, maar uitleg vragen kon niet meer. Ik vergat het verder, maar toen ik op een verklarende woordenlijst las, dat een jeanette een heaumeau was, was enige opheldering toch wel gewenst: ikke een strandhomootje? Okee, ik kan me er wat bij voorstellen, voel me zelfs wel "geschmeicheld", maar als rechtgeaarde hetero heb ik enigszins moeite met de aanduiding "heaumeau". Volgens mijn zegsvrouwe betrof het hier een tamelijk gebruikelijk zgn. "koosnaampje", maar uit mijn eerdere relaas begrijpt u natuurlijk, dat ik zoiets niet meer voetstoots aanneem. Wantrouwig, mijn gesprekspartner is namelijk niet vies van een poets, ging ik dus op zoek naar ondersteuning voor deze "theorie": een blik in Van Dale online hielp me niet veel verder (kent-ie niet) en een search op Internet overtuigde niet: de contekst waarin het woord werd gebruikt kwam me toch iets té dubieus voor. Als onderzoeker in hart en nieren stond me niets anders te doen, dan de "theorie" in de praktijk te toetsen.

Op een zonnig weekend toog ik derhalve naar de plaatselijke "markt", gewapend met een sandwichbord. Gezien het aantal nationaliteiten in Ons Dorp en de plaats moest een ontmoeting met Vlamingen toch wel tot de kansen gerekend worden. Maar het kan aan de zon gelegen hebben of aan de Vlaamse schonen, behalve wat "dommige" opmerkingen van opgeschoten volk, keerde ik onverrichterzake huiswaarts. Nu zie ik in mijn "Stats", dat ik hier regelmatig bezoek krijg van onze Zuiderburen: ge zijt mijn enige toevlucht nog. Dus wellicht kunt ge enige uitkomst bieden in deze voor mij vooralsnog duistere zaak? De vraag lijkt me duidelijk: Wat is oorspronkelijk een strandjeanette/janet en hoe zit dat verder met die ("connotatieve") betekenis? Schroomt u vooral niet een berichtje achter te laten! Mijn dank is bij voorbaat groot, en neemt u vooral een pintje "Jupiler" op mijn kosten! (Je bent nou eenmaal Hollander of niet, hè?!)

Vanavond (vrijdag 28 oktober) is dan eindelijk het langverwachte concert van Bob Dylan in de Ahoy-hal te Rotterdam. Van alle bekende pop/rockmuzikanten heeft hij naar mijn idee wel de meest geschifte fans. Er zijn er, die hem naar ieder concert volgen. Jarenlang werden z’n optredens op de fora van http://discussions.bobdylan.com door o.a. deze fans becommentarieerd. Welke nummers hij zong, hoe bijzonder het was dat hij dat éne nummer zong, wat ie aanhad, of ie goed geluimd was, of ie iets gezegd had naar het publiek, werkelijk iedere beweging van Bob werd opgetekend en van commentaar voorzien. Dat hing Bob of zijn platenmaatschappij op den duur ook behoorlijk de keel uit waarschijnlijk, want zo’n twee jaar geleden werden de fora zonder enige kennisgeving vooraf en zonder opgave van redenen plotseling opgeheven. De fans hebben inmiddels een ander plekje gevonden…
Internet lijkt mij bij voorbaat de plek om alle wetenswaardigheden omtrent artiesten en al wat daarmee te maken heeft, te dumpen. Maar na wat vergeefse zoektochten naar setlists van optredens valt me op, dat sommige artiesten maar slecht gecovered worden op het Internet.
Zoniet natuurlijk Bob Dylan, zoals duidelijk moge zijn uit het bovenstaande. Niet zelden staat al binnen een uur na het concert de setlist op het net. Op een tour worden vaak dezelfde titels gespeeld, maar bij Dylan zit er een zeker verrassingselement in. Naast een aantal vaste nummers, die hij overal speelt, grijpt hij per optreden terug op z’n omvangrijke repertoir. Na nu 8 optredens tijdens deze Fall Tour 2005 leek het mij wel aardig een prognostiek op te stellen m.b.t. de nummers die hij vanavond zal gaan vertolken. Eén ding staat al bij voorbaat vast: het zullen er zestien zijn. Bijgaand dus mijn prognostiek:

Toelichting: De eerste vier nummers liggen vrij vast, net als de laatste drie nummers, wordt de ene avond het ene nummer gespeeld, wordt de volgende avond het alternatieve nummer gespeeld. Vanaf nummer 5 gooit Dylan de volgorde door elkaar, of wisselt een nummer af met een nog niet eerder gespeelde titel. De overall waarschijnlijkheid geeft in dit geval aan, hoe groot de kans is dat de titel überhaupt gespeeld wordt. Zelf heb ik nog rekening gehouden met welke titels Dylan bij z’n laatste optreden in Nederland (november 2003) heeft gespeeld. Ook heb ik rekening gehouden met gespeelde nummers tijdens het laatste optreden (Hannover). Bijvoorbeeld: Like A Rolling Stone is in 2003 in Amsterdam ook gespeeld, maar volgens de Dylan-systematiek is dat nummer nu aan de beurt. Well, ben benieuwd, of er iets van gaat kloppen… We zullen zien vanavond. Als u ook gaat, veel plezier. See you there!

Update: zaterdag 29 oktober: De werkelijke setlist:

Uhm, het kan niet anders, of Mr. Dylan had deze log gelezen en besloot m’n voorspelling maar ‘s flink in de war te schoppen door ineens twee niet eerder tijdens deze toernee vertolkte nummers te gaan spelen
Wit = juist voorspeld, Rood = niet voorspeld, Blauw = volgorde omgedraaid. Prettig verrast was ik door Love Sick (0,125) (had erop gehoopt, en ja…!!!) Down Along The Cove was eigenlijk wel te verwachten (0,375) en I Don’t Believe You had gekund (0,250).
Naast deze mooie renditions sprongen voor mij vooral Lay Lady Lay, Ballad Of A Thin Man, Tangled Up In Blue, Chimes Of Freedom en een prachtige vertolking van All Along The Watchtower eruit. Mwa, een mager zeventje voor mijn voorspelling

Update: woensdag 02 november: Waarom heb ik toch het idee, dat deze recensent mijn log bezocht heeft?
So many people, so many views!!! (Bob Links > Rotterdam > reviews)
Spot the real Dylan-fanatic!

M’n vreemde talen beheers ik redelijk, Engels en Duits versta ik alsof het m’n moedertaal is, spreken gaat me ook redelijk af, al ontbreekt de nodige oefening de laatste tijd, m’n Frans is wat minder, maar als de persoon in kwestie wat langzamer praat, lukt me dat ook aardig. Daar moet je overigens, zoals bekend, niet ál teveel op rekenen bij die Fransozen. Terug antwoorden is wat ingewikkelder, ik weet eigenlijk niet of dat nou aan het Frans ligt of aan die Trien, die het me vroeger had moeten leren. Het laatste denk ik dan maar… Als jongere (puber, adolescent, you name it) was je er natuurlijk bijzonder op gespitst vooral de "schuttingwoorden" te leren/kennen. Een aardige anekdote in dit verband: ooit ontmoette ik in Berlijn een Nederlandse studente, die dáár dus studeerde, en die vertelde dat van haar importprodukten naast haar halfzware shag vooral haar "Boomsma"-jenever bijzonder in trek was bij haar studiegenoten, alleen…men sprak het iéts anders uit… Zij keek ietwat beteuterd, dat ze kennelijk de clou niet meer hoefde te vertellen, want ik lag reeds dubbel in een deuk, de taferelen stonden al zéér levendig op m’n denkbeeldige netvlies… Graag had ik nog een andere Romaanse taal gekend, bijvoorbeeld Spaans of Italiaans, maar in geschreven vorm kom ik ook daar een aardig eindje door mijn Latijnse achtergrond (al die woordjes niet voor niets gestampt, dus, vroeger). De tijd heeft me onderhand behoorlijk ingehaald, want door de volksverhuizingen (eufemistisch immigratie genoemd) van de afgelopen 35 à 40 jaar had ik in het dagelijks leven meer gehad aan enige kennis van het Arabisch. Had ik vroeger in veel buitenlanden het voordeel, dat ik hén (de inheemsen) wél kon verstaan en zij míj/óns níét, nu verkeer ik in toenemende mate in de tegenovergestelde positie, maar dan in eigen land. Mijn buurt arabiseert steeds verder, de fysieke omgeving is nog steeds Dorps, maar psycho-sociaal begint het steeds meer op Marrakesh of zoiets te lijken. Begrijp me goed, de jongere generatie spreekt perfect Nederlands of Dorps, de winkeliers zijn stukken aardiger dan hun Dorpse voorgangers ("Hey, Mister" als ik weer ‘s m’n pak peuken in de "Nightshop" kom halen vlak voor sluitingstijd), ook vind ik het prima als ze hun "moedertaal" bijhouden, maar desondanks betrap ik mezelf op een lichtelijk gevoel van onbehagen, wanneer zij onderling toch op die taal overgaan en net iets té hard lachen naar mijn gevoel. Het zal misschien aan mij liggen, maar m.i. ligt dit aan de basis van het allochtonen-autochtonen-debat: de Toren van Babel. Volgens het Stats-buro van Ons Dorp telt deze nederzetting zo’n tweehonderd nationaliteiten, dus af en toe pik je onvermijdelijk een woordje buitenlands mee. Zo behoorde ooit een Eritrese vluchteling tot mijn huisgenoten, een alleszins aardig en vriendelijk manneke, die mij wel een paar woorden Eritrees wilde leren. Zorgvuldig probeerde ik zijn klanken na te bootsen, waarop hij in een onbedaarlijke schaterlach uitbarstte. De betekenis van het zinnetje wilde hij, u raadt het al, echter niet verklappen. Nu ben ik nooit te beroerd om andere mensen een plezier te doen, dus het zinnetje groeide uit tot een soort standaard-begroeting wanneer hij mijn pad kruiste, met zijn bulderend gelach steeds als resultaat. Teneinde raad besloot ik maar ‘s m’n licht op te steken bij een Ethiopische vluchteling, die mij ietwat bevreemd aankeek, lachte, maar ook geen uitsluitsel over de betekenis wilde geven. Ik ben er nooit achtergekomen, het zinnetje inmiddels vergeten, maar qua betekenis heb ik wel enigszins een vermoeden in welke richting ik het moet zoeken. Maar u begrijpt, in het vervolg laat ik me niet meer zomaar iets op m’n mouw spelden. Voelt u zich ook weleens een vreemde in eigen omgeving?

wordt vervolgd

Neem gezellig een cappuccino en een stuk taart
of een taartje:
1. aardbei-slagroom
2. choco-bosvruchten
3. ananas-kwarkpunt
4. appeltaartpunt

Ik ga me voornemen me nooit meer ergens op te verheugen! Wat een leuk avondje stappen had moeten worden, viel enigszins in het water doordat de telecommunicatie het af liet weten. Zat gisteren een hele middag te proberen iemand te bellen, aan m’n telefoon te friemelen in een poging dat verondersteld kapoete ding te repareren (ergens een draadje gebroken?), paniek in de tent, jee, hoe ga ik hem nu bereiken? Als niet-hype gevoelig type heb ik (nog) geen mobieltje, zeuren over andere "handy"-gebruikers is natuurlijk hypocriet als je er zelf ook één bezit. Mocht het mankement niet aan mijn kant liggen, het nummer van zíjn mobieltje stond in m’n electronische adressenboek, en dat stond weer op een backup-CD of -DVD, en tja, welke ook weer… Zíjn Internet-verbinding deed het volgens de laatste berichten niet, en een mailchecker is ie sowieso niet. Uhm, tja, dat wordt dan bellen in een telefooncel. Sinds de privatisering van de telefonie kom ik daar nooit meer, want ik kan wel ik weet niet hoeveel soorten belkaarten gaan aanschaffen, ja doeg… Chipkaart? Hoe bedoel u? Chipknip of watte? Had ik nou ooit m’n pinpas geschikt gemaakt om te chipknippen? Uhm, waar kan ik ook al weer in de buurt een chipknip opladen? Damn, niet geschikte kaart om te chipknippen, toch weer te conservatief geweest ooit! Op het eind van middag schiet me te binnen gewoon ‘s een ander nummer te bellen om te zien of het nou aan mijn kant ligt. Tja, wie bel je in zo’n geval als de behoefte er niet is? Ah okee, m’n eigen voicemail. Shit, nix aan ‘t handje dus, ‘t ligt aan de "andere kant"! F*ck! De "andere kant" belt dan via een vrijwel onverstaanbare lijn eindelijk terug op een tijdstip dat een "meeting point" afspreken om te gaan eten niet meer tot de mogelijkheden behoort. Okee, slaan we dan maar over, jammer, maar helaas, we zien elkaar op de "brug". Haastig nog ff wat de inwendige mens versterken, en dan nog ‘s haasten om op tijd "daar" te zijn. Concert naar verwachting, alleen, wanneer gaat men nou eindelijk ‘s wat aan die zangstemzaalversterking doen? Probeer de nummers te onthouden (en dan vooral de volgorde), maar ja, daartoe is het menselijk brein nu eenmaal niet uitgerust. Na plusminus twee uur optreden (damn, maar één toegiftje, géén "Heartbreak Hotel" en géén "Close-Watch"!) nog ff naar de kroeg. Het gesprek wil niet erg vlotten, de "andere kant" heeft het de vorige nacht té bont gemaakt en z’n fysieke grenzen bereikt. We besluiten de sessie (zéér tegen de gewoonte in) maar voortijdig op te heffen. Vandaag de gisteravond aangeschafte DVD (mwa, schappelijk prijsje) beluisterd/bekeken, damn, wat is het geluid zacht! Foutje in DVD, of ergens ingetrapt? Balen! Ach ja, modern times en z’n teleurstellingen en z’n beslommeringen… Maar wat dat mobieltje betreft, ik ben wel om nu, dat wordt het modernste van het modernste. Alleen ik bel nooit, en wanneer wel, dan is het al gauw uren. Tja, wat te doen??? Maar om te beginnen, ga ik morgen m’n hebben en houden maar ‘s organiseren. Wat alleen een georganiseerd mens is stressbestendig tegen deze moderne tijden…